RAAKH

ਇਕ ਸ਼ਮਾ ਸੀ ਜੋ ਰਾਤ ਰਾਤ
ਜਾਗ ਜਾਗ ਸੇਕੀ
ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜਗਦੇ ਸੀ ਕੁਝ
ਚਾਨਣ ਵਰਗੇ
ਦੇਖੋ ਤਾਂ ਦੋ ਸੀ ...
ਸਮਝੋ ਤਾ ਇਕ ਸੀ

ਰਾਤਾਂ ਜਾਗ ਜਾਗ ਕਟੀਆਂ
 ਤਾ ਸਮਝੇ ਰਾਤਾਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਸੀ

ਇਹ ਵੀ ਸਮਝੇ ਕਿ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰ
ਕਿੰਨੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈਂ

ਇਕ ਦਰਦ ਸੀ
ਜੋ ਸਿਗਰਟ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾ
ਦਿਨ ਰਾਤ
ਮੈਂ ਜੋ ਵੀ ਚੁਪਚਾਪ
ਲੁੱਕ ਛਿੱਪ ਪੀਤਾ
ਓਹ ਸਿਰਫ ਮੰਨ ਘੜਣਤ
ਗੱਲਾਂ ਹਨ
ਕਿੱਸੇ ਹਨ
ਕਹਾਣੀਆਂ ਕੁਹਣੀਆਂ ਹਨ
ਟੁਚੀ ਟੁਚੀ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਹਨ

ਫਰਜ਼ ਕਰੋ ਜੋ ਵੀ ਸੀ
ਸਭ ਮੈਂ ਸਿਰਫ
ਸਿਗਰਟ ਦੇ ਨਾਲੋਂ
ਰਾਖ ਵਾਂਗ ਝਾੜੀਆਂ ਨੇ

ਹੁਣ ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਰੀ ਉਮਰ
ਜਿਸਮਾ ਦੇ ਚਿਕੜ ਫਰੋਲ ਕੇ
ਲ੍ਭਾਗਾਂ ਇਸ ਇਸ਼ਕ਼ ਨੂੰ ..

ਵਰਜਿਤ ਅਵਰਜਿਤ
ਮਾਸ ਵਿਚ
ਆਸ ਵਿਚ

ਲ੍ਭਾਗਾਂ ਇਸ ਮਹਿਕ ਨੂੰ
ਲ੍ਭਾਗਾਂ ਇਸ  ਮੁਸ਼ਕ ਨੂੰ

ਇਹ ਕੀ ਪਤਾ
ਕਿਸ ਦੀ ਰਜ਼ਾ

ਦਹਿਲੀਜ਼ ਤੋਂ ਉਰਲੀ ਤਰਫ਼ ਮੇਰਾ ਗੁਨਾਹ
ਦਹਿਲੀਜ਼ ਤੋਂ ਪਾਰਲੀ ਤਰਫ਼ ਮੇਰੀ ਸਜ਼ਾ

ਇਕ ਪੈਰ ਦਹਿਲੀਜ਼ ਅੰਦਰ
ਇਕ ਪੈਰ ਦਹਿਲੀਜ਼ ਬਾਹਰ

ਨਾ ਮੈਂ ਇਧਰ
ਨਾ ਮੈਂ ਓਧਰ

ਕਿਸ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂ
ਜਦ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ |

ਬਸ ਬਸ ਹੋਲੀ ਵਕ਼ਤ ਬੀਤਦਾ ਜਾਵੇਗਾ
ਇਕ ਦਿਨ ਜਿਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੁੰਦਾ ਆਇਆਂ ਹੈਂ
ਗਲਤ ਤੇ ਸਹੀਂ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਬਦਲ ਲੈਣਗੇ

ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਬਗੈਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ
ਕੰਨੋ ਕੰਨ ਇਸ ਦੀ ਖਬਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣੀ

ਕੁਝ ਚੀਜਾ ਕੇਵਲ ਸਾਡੀਆ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ ..
ਸਿਰਫ ਸਾਡੀਆਂ
ਮਤਲਬ ਆਪਣੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਹਿਸੇ  ਦੀਆਂ
ਜੋ ਕੋਈ ਨਹੀ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ....

ਅਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੇ ਓਹੀ ਦਿਖਦਾ
ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੋ

ਸ਼ਾਇਦ ਜਿਸ ਦਿਨ ਦੇਖਣਾ ਤੇ
ਸਮਝਨਾ ਜਾਣ ਜੋਗੇ
ਮੈਨੂ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰ ਵਾਪਸ ਸੱਦ ਲੈਣਾ

ਪੰਕਜ ਸ਼ਰਮਾ

ਆਵਾਜ਼

ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ ਸ਼ੋਰ ਸ਼ਰਾਬਾ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਹੋਲਾ ਗੋਲਾ
 ਜੀ ਕਰਦਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਭੰਨ ਲਾ ....
ਫਿਰ ਮੰਨ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰ ਬੋਲਿਆ  ...
" ਰੁੱਕ ਜਾ ਸ਼ੁਦਾਈਆਂ - ਤੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਕੰਧ ਕੱਚੀ ਹੈਂ
ਕਿਧਰੇ ਓਹ ਵੀ ਢਹਿ ਨਾ ਜਾਵੇ |"

ਤਲਾਸ਼

ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਪੈਂਦੀ ਹੈਂ , ਇਹ ਮਗਜ਼  ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਡੂੰਘਾ ਹੋ ਜਾਂਦੈ..
ਸਮੁੰਦਰ ਕੁਝ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ..
ਜਦੋ ਇਹ ਮਗਜ਼ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਛਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੈ
ਤਾਂ ਇਕ ਕਿੱਸਾ ਬਣਦਾ ਹੈਂ ...
ਅੱਜ ਇਕ ਚਿਰ੍ਰਾ ਮਗਰੋ ਰੂਹ ਦਾ ਖਿਆਲ ਆਇਆ ..
ਜੋ ਮੈਨੂ ਅਕਸਰ ਇਕਾਂਤ ਵਿਚ ਦੇਖ ਆ ਘੇਰਦੀ ਸੀ ..
ਹੁਣ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ..

ਹਰ ਵਾਰ ਭੀੜ ਤੋਂ ਨਠ ਕੇ ਅਖਾਂ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰ ਮਿਲਣ ਲਈ
ਤਰ੍ਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਓਹ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਹੀ ਮੈਨੂ ਕਿਸੇ ਪੰਨੇ ਤੇ ਦਫ਼ਨ ਕਰ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ
ਰੋਜ਼ ਓਸਨੂ ਮਿਲਣ ਲਈ ਕਦੀ ਲੋਕਾ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾ ਵਿਚ ਭਾਲਦਾ ਹਾਂ ...
ਕਦੇ ਹਨੇਰੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿਚ ..
ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਕੱਚੇ ਛੋਟੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘਰਾ ਵਿਚ ਭਾਲਣ ਲਈ ਰੋਜ਼ ਨਿਕਲਦਾ ਹਾਂ ....

ਕਦੇ ਤਾਂ ਇਸ ਲ੍ਫ੍ਜਾਈ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਮਿਲ ਸਕਾ ...
ਓਹਨੁ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਓਹਨੁ ਸੁਣਨ ਲਈ ਰਾਹ ਲਭਦਾ ਹਾਂ ...
ਪਰ ਓਹ ਪਨਿਆਂ ਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੈਂ ...

ਪਰ ਅੱਜ ਕਲ ਰੋਜ਼ ਕੋਸਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ...
ਸੋਚਾ ਤੇ ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ....
ਬੋਲ , ਲਫਜ਼ , ਨ੍ਮ੍ਜ਼ਾ ਰਮਜ਼ਾ ਤੇਥੋ ਲੈ ਕੇ ਮੁੜ ਸਕਾ ..
ਪਰ ਕਈ ਦਿਨਾ ਤੋਂ ਹੁਣ ਮੈਂ ਰੋਜ਼ ਕੋਸਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ..

ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉੱਤਰ ਸਕਣ ....
ਕੁਝ ਲਫ਼ਜ਼ ਮੇਰੇ ਕੰਨਾ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਣ..
ਜਿਥੋ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੋਈ ਕਿੱਸਾ ਅੱਗੇ ਤੋਰ ਸਕਾ ...

ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਈ ਕਿਸੇ ਮੁਲਾਕਾਤ ਗਲਬਾਤ ਨੂੰ
ਲਫਜਾ ਵਿਚ ਲੁਕੋ ਸਕਾਂ..
ਓਹ ਕਾਰਵਾਂ ਫਿਰ ਚੱਲੇ ...
ਦਿਨ ਭਰ ਕਿਸੇ ਭੀੜ ਵਿਚ ਇੱਕਲੇ ਤੁਰਦੇ ਰਹੀਏ

ਜਦੋ ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਰੰਗ ਚੜਿਆਂ ਹੋਵੇ .....
ਬੱਦਲ  ਵੀ ਕੋਈ ਸਾਜਿਸ਼ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰੇ .....
ਆਪਣੀ ਧੜਕਦੀ ਧੜਕਨ ਨਾਲ ...

ਬਦਲਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਰਹੇ ...
ਸ਼ਾਮ ਵੀ ਫਿਰ ਰਾਤ ਦੇ ਗਲ ਮਿਲੇ ਤਾ ਇਹ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨਾ ਮੁਕੇ ...

ਓਹ ਕਿਨਾਰੇ ਤੇ ਉਤਰਦੀ ਹੈਂ ...
ਓਹਦਾ ਮੁਹਾਂਦਰਾ ਦੇ ਜ਼ਿਕਰ ਕਿਸੇ ਕਹਾਣੀ ਵਰਗਾ ਡੂੰਘਾ ..
ਮੈਂ ਓਹਦੀਆਂ ਡਿਗਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ
ਜਦੋ ਓਹ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈਂ ...
ਤਾਂ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੈਂ ...
ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬੰਨ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ
ਓਹ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਜਾਵਾਂ ..
ਓਹ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਈ ਹੈਂ ...


ਮੁਲਾਕਾਤ ਮੁਕਾਉਣ ਲਈ ਚੰਦ ਸਾਜਿਸ਼ ਕਰੇ ..
ਮੈਂ ਉਂਗਲਾ ਤੇ ਲਗੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਗਿਣਦਾ ਰਹਾਂ ..
ਤੇ ਹਥ੍ਹਾਂ ਤੇ ਪਏ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਤਲੀ ਤੋਂ ਲਾਹ ਕੇ
ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਲਾਵਾਂ ....
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਰੇਤ ਓਤੋੰ ਚੰਦ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਤਕਦਾ ਰਹੇ  ...
ਮੈਂ ਚੰਦ ਨੂੰ ਅਮਾਵਸ ਕਹਿ ਕੇ ਦੂਰ ਕੀਤੇ ਲੁੱਕ ਜਾਣ ਲਈ ਆਂਖਾ
ਪਰ ਤਾਰੇ ਮਜਬੂਰੀ ਵਿਚ ਜਾਗਦੇ ਹਨ ....
ਪਹਿਲਾ ਤਾਰੇ ਮੇਰਾ ਮੰਨ ਪਰਚਾਉਂਦੇ ਸੀ ...
ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਓਹ ਮੇਰੀ ਗਲਬਾਤ ਦੇ ਗਵਾਹ ਬਣਨ

...
ਮੈਂ ਰੇਤ ਨੂੰ ਰਾਤ ਦਾ ਗਵਾਹ ਬਨਾਵਾਂ ...
ਹਰਫ਼ ਚਲਦੇ ਚਲਦੇ ...
ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਏਕ ਲਹਿਰ ਸਾਰੀ ਗਲਬਾਤ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋ ਖੋ ਲੈਦੀ ਹੈਂ ..
ਸਭ ਤਬਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ..
ਮੇਰੀ ਤਬਾਹੀ ਵੇਖ ਤਾਰੇ ਵੀ ਲੁੱਕ ਬਹਿੰਦੇ ਨੇ ......
ਖੋਰੇ ਚੰਦ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਲਈ ਗਿਆ ਹੋਣੈ .....

ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਇਕ ਲਹਿਰ ਤੈਨੂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋ ਖੋ ਲਈ ਗਈ ਹੈ ...
ਤੇ ਮੈਂ ਅਧੂਰੇ ਚਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂ ਫਿਰ ਲਭਣ ਨਿਕਲ ਪੈਣਾ |
ਸਚ ਨੂੰ ਲਭਣ ... ਜੋ ਅਕਸਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮੋੜਾ ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ
ਪਰ ਮੈਂ ਖੁਦ ਝੂਠ ਹਾਂ ਫਿਰ ਓਹ ਸਚ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲਭਾ
ਜੋ ਝੂਠਿਆ ਦੀ ਜੁਬਾਨ ਤੇ ਚੜਨਾ ਨਹੀਓਂ ਚਾਉਂਦਾ....
ਤੇ ਗਲੀਆਂ ਛਾਣਦਾ ਓਹਦੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਰਾਹ ਲਭਦਾ ਹਾਂ ||||||

PANKAJ SHARMA 

CHEHRA

चेहरा 

मेरे घर की दिवार पे 

एक तस्वीर लगी रहती हैं ...

जो हर रोज़ एक तस्वीर बदलती हैं ..

 तस्वीर में एक सा ही चेहरा ..

जिसे रोज़ देखता हूँ .

चेहरा वहीँ ..

लिबास अलग ..

कहानियों और किस्सों में ले जाती हैं ..

उसे देखता हूँ तो पुराना सब कुछ याद आता हैं ..

हाँ ,.......कहीं देखा हैं !!!!!

इस बोलती तस्वीर को ..

क्यूंकि उसके गुलाबी होंट हैं तुमसे  ..

नाक , आँखे .. नैन  नक्श बिलकुल जैसे ..

याद करता हूँ तो पूछूँ  कहाँ देखा हैं !!!!!!!!

बातों बातों में कितना कुछ कह जाती हैं तुम्हारी " आँखें " 

ज़िन्दगी अच्छी कटती हैं तेरी बातो में 

शाम की थोड़ी सी बातचीत बिलकुल जैसे 

शाम की उस चाय में घुली आधी कॉफ़ी की तरह ..

थोड़ी सी कॉफी , थोड़ी सी चाय .....

इस थोड़े में से कितना कुछ चला आता हैं |

रूठी हुई ख्वाहिशो में कोई सुल्हा.....

खामोशियों में बातें ...

आधी चाय और आधी कॉफी का स्वाद अब भी ताज़ा सा हैं ..

पर कुछ अधूरा सा हैं वो सवाल अधूरा सा जवाब .... 

शाम को कदम से कदम जब भी साथ साथ बातें करते ....

चलते चलते उसने पूछा एक सवाल ?

" तुम्हें क्या लगता हैं ..

जिंदगी सच है या सपना ..

कदमो ने सांस ली और ..

जवाब था -" जिंदगी सपने जैसा सच .."

हीर को न मानने वाला हर वो ' क़ैदो '

प्यार को न मानने वाला हर ' काफ़िर '

हाथ में पकड़ा फूल बगैर बोले भी बोल सकता हैं ..

मगर बोलती हैं खामोशियां...!!!

कहीं किसी रोज़ , 

रोज़ ऐसा हो जैसी तुम्हारी हालत हो मेरी ...

जो रातें  तुमने थी गुज़ारी मरके ..

वो  अब गुज़ारु मैं  मरके... 

कभी लगता  है कोई  ..

बड़ी  वफ़ा से संभाली हैं  वो यादें और कुछ सुगातें ...

 ये जिद्द थी की  पिघले 

और वो बुलाते  ..

मुझे ये उम्मीद के

शायद  कोई पुकारे ..

नाम मगर अभी भी हैं होंटो पर 

मगर आवाज़ में पड़ चुकी हैं दरारें   ...

याद आता है ये तो वही सोच हैं मेरी ..

ये  सोच जो रोज़ नया शरीर धारण कर लेती हैं 

मेरे सिरहाने जो नींद बाकी हैं 

वो सोने के लिए पूरी नहीं ..

मुझे सुलाने के लिए तुम मेरे चेहरे में वो जुल्फे बिखेर देना ..

शायद इधर उधर भटकती दौड़ कर वापस आ जाए मेरी बेरहम नींद !!!!!..

पंकज शर्मा 

हर रोज़ एक तस्वीर बदलती हैं ..
हर तस्वीर में एक सा ही चेहरा ..
जिसे रोज़ देखता हूँ .
चेहरा वहीँ ..
लिबास अलग ..
उसे देखता हूँ तो पुराण सब कुछ याद आता हैं ..
हाँ ,.......कहीं देखा हैं !!!!!
इस बोलती तस्वीर को ..
क्यूंकि उसके गुलाबी होंट हैं तुमसे  ..
नाक , आँखे .. नैन  नक्श बिलकुल जैसे ..
याद करता हूँ तो पूछूँ  कहाँ देखा हैं
इस बोलती तस्वीर को  ..

बातों बातों में कितना कुछ कह जाती हैं तुम्हारी " आँखें "
ज़िन्दगी अच्छी कटती हैं तेरी बातो में
शाम की थोड़ी सी बातचीत बिलकुल जैसे
शाम की उस चाय में घुली आधी कॉफ़ी की तरह ..
थोड़ी सी कॉफी , थोड़ी सी चाय .....

इस थोड़े में से कितना कुछ चला आता हैं |
रूठी हुई ख्वाहिशो में कोई सुल्हा.....
खामोशियों में बातें ...
आधी चाय और आधी कॉफी का स्वाद अब भी ताज़ा सा हैं ..
पर कुछ अधूरा सा हैं वो सवाल अधूरा सा जवाब ....
शाम को कदम से कदम जब भी साथ साथ बातें करते ....
चलते चलते उसने पूछा एक सवाल ?
" तुम्हें क्या लगता हैं ..
जिंदगी सच है या सपना ..
कदमो ने सांस ली और ..
जवाब था -" जिंदगी सपने जैसा सच .."
हीर को न मानने वाला हर वो ' क़ैदो '
प्यार को न मानने वाला हर ' काफ़िर '
हाथ में पकड़ा फूल बगैर बोले भी बोल सकता हैं ..
मगर बोलती हैं खामोशियां...
!!!
कहीं किसी रोज़ , रोज़ ऐसा हो तुम्हारी हालत मेरी हो ...
जो रातें  तुमने गुज़ारी मरके ..
वो मैं अब गुज़ारु मरके...
तुमने गुज़ारी वो रातें कभी मर के
कभी  है के ..
बड़ी  वफ़ा से संभाली वो यादें और कुछ सुगातें ...

 ये जिद्द थी की  पिघले और वो बुलाते  ..
मुझे ये उम्मीद के कोई पुकारे ..
नाम मगर अभी भी हैं होंटो पर
मगर आवाज़ में पड़ चुकी हैं दरारें   ...


याद आता है ये तो वही सोच हैं मेरी ..
ये  सोच जो रोज़ नया शरीर धारण कर लेती हैं
मेरे सिरहाने जो नींद बाकी हैं
वो सोने के लिए पूरी नहीं ..
मुझे सुलाने के लिए तुम मेरे चेहरे में वो जुल्फे बिखेर देना ..
शायद इधर उधर भटकती दौड़ कर वापस आ जाए मेरी बेरहम नींद !!!!!


pannkaj sharma

पर्दा

इंसान क्या ..किरदार एक नाटक का ... 

नाटक क्या ..पर्दा ज़माने का ..

हर सुबह इस रंगमंच का पर्दा उठता है |.. 

रंगमंच क्या ..ज़िन्दगी नाम दिल बहलाने का ..

.रिश्ते और नाते ..सभी किरदार है निभाते ...

किरदार क्या ..जरिया इंसान की पहचान बनाने का

इश्क़ -इ -दर्द ..धोखा ..वफ़ा ..बे -वफ़ा ..

ये सब क्या..वक़्त है नाटक पे पर्दा गिराने का

वैसे तो कई रंगो के आते है बज़ार में मुखोटे ..

मगर मैं वही उठा लाता हूँ .

जिसे पहन कर मैं अच्छा दिख स्कू ..

छुपा लू जो भी छुप सकता है ...

हसना  क्युकी बिकना  हैं 

सारा दिन नौटंकी करता हूँ भीड़ में चुपचाप चलने की ..

मेरा एक दौड़ हैं सातवें  आस्मां  से भी आगे निकलने की ...

वही आठवा आसमान जो सस्ता , टिकाऊ और भीड़ से परे हैं ..

जहाँ सूरज , चाँद , तारे एक साथ  निकलते  हैं 

यहाँ न कोई थकता हैं ...

न कोई भागता है ...

 सामान रखने की जगह को घर नहीं ..

 और सामान लाने के लिए बाहर नहीं भागना पड़ता ..

सूअर भी है बड़े काम के ..

कूड़ेदान में मूह डाल के संगीत बनाते हैं 

मुस्कराने की भाषा नहीं हैं ..

निर्माता निर्देशक  परिपूर्ण हैं .

उसकी बनाई हर चीज़ चलती हैं ...

एक रोटी के अनेक निवाले ..

हर निवाले पे बहस नहीं छिड़ती..

ज़िन्दगी की ब्रेक पैरो के हाथो में होती हैं ..

हर इंसान बोलता हैं ...

इस को साहित्यनगरी कहते हैं ..

जहाँ सच को छुपाने के कई औज़ार हैं 

इंसान क्या ..किरदार एक नाटक का ... 

नाटक क्या ..पर्दा ज़माने का ..

DATE  26 - 03 - 2015 

TIME  01:38 AM  

PANKAJ SHARMA