ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲ ਨਿਕਲੀ
ਸੰਘੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਾਂਸ ਦਾ ਟੋਟਾ
ਗੂੰਗੇ ਬਣੇ ਰਹਿਣਾ
ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਭੋਗਣ ਵਾਂਗ ਹੈ.
ਜਦੋ ਵੀ ਕਿਥੋਂ ਕੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਣੀ
ਓਹਨੇ ਦੁਬਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਣਾ
ਧਾਹਾਂ ਮਾਰ ਕੇ ਰੋਂਦੀ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਵੇਖਿਆ.
ਮੇਰਾ ਚਿੱਤ ਕਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਲਾਵਾਂ
ਪਿਓ ਦੀਆਂ ਫਿਟਕਾਰਾਂ ਦੇ ਕੇ ਆਖਾਂ ਚੁੱਪ ਕਰ
ਵੈਣ ਨਾ ਖ਼ਲਾਰ
ਜਿਹੜੀ ਝੱਲ ਖਿਲਰਣੀ ਸੀ ਖਿੱਲਰ ਗਈ.
ਹੋਂਸਲੇ ਵਾਲੀ ਐ
ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੁਣ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈਂ
ਚੌਂਕੇ ਵਿੱਚ ਵੜ ਕੇ ਕਦੇ ਕਦਾਈਂ ਡੁਸਕਦੀ ਹੈਂ
ਤੰਗ ਦਿਲੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਸੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ
ਪੜ੍ਹਦੀ ਲਿਖਦੀ ਤੇ ਹੱਸਦੀ ਹੈ
No comments:
Post a Comment